Welkom, Gasten
Gebruikersnaam: Wachtwoord: Onthoud mij
Asperger en werk / studie
  • Pagina:
  • 1
  • 2
  • 3

Onderwerp: Werken als asperger, het gaat maar dan is de rek er uit.

Werken als asperger, het gaat maar dan is de rek er uit. 2 maanden 5 dagen geleden #257061

  • peterf
  • peterf's Profielfoto Onderwerp Author
  • Offline
  • Gold Boarder
  • Gold Boarder
  • Berichten: 183
  • Ontvangen bedankjes 172
Werken doe ik al sinds 1993. Tal van jobs gehad. Nergens goed kunnen aarden. Eerst als laborant gewerkt, steeds tijdelijk, nergens werd ik aangenomen voor vast. Mijn asperger weerhield mij er van om op de juiste wijze contacten te leggen, waarbij je gewoonweg niet in scope komt of zo, al had ik daar zelf in die tijd geen weet van. Dat is meer hoe ik met de wetenschap van nu daar op terugkijk. Heel veel baantjes gehad ook via uitzendbureau's in koekjesfabriek, orderpicker in een koel/vriescel, postbode enz enz. Nergens kon ik aarden, ik liep altijd met een gefrustreerd gevoel rond en ook een schuldgevoel. Ik vond mezelf een aansteller dat het me allemaal zo zwaar viel.In 1996 begonnen via het uitzendbureau in een magazijn als inpakhulp. Echt werk voor laaggeschoolden. Nu was dat binnen de groep mensen voor mij redelijk vol te houden, ik kon mijn eigen gang gaan en mijn eigen draai geven aan de werkzaamheden en dat beviel goed. Tussen het overige personeel was ik degene die het intellect mee had t.o.v. de rest en de leidinggevende zag dat in en betrok mij bij steeds meer zaken en verantwoordelijkheden. Ik had daar op gegeven moment de leiding over de grond voor alle werkzaamheden in het magazijn en de voorraad. In die tijd had ik nog plenty energie en vond dat ik in alles wat ik deed wel een meerwaarde had. In mijn perfectionisme wilde ik altijd gaan voor het maximale en beste resultaat, wat natuurlijk ook een hoop stress gaf.
Naarmate ik meer en meer mijn stempel ging drukken op de dagelijkse gang van zaken, kreeg ik steeds meer momenten dat ik met andere zaken rekening moest houden. Vergaderingen, botsingen over zaken met andere afdelingen de planning, het wagenpark, de winkel, de stress werd hoger en hoger en uiteindelijk kwam ik in een soort van burn out in 1999. Ik ben toen vanaf mei uit de running geweest. In september heb ik weer geprobeerd om te werken, beginnend met halve dagen, maar de 2e dag stortte ik al in. Het was duidelijk nog niet aan de orde voor mij om het werk te hervatten. Bovendien merkte ik dat vooral de werkplek me heel erg tegenstond. Ik ben er niet meer teruggekeerd. Ik ben in januari begonnen bij een bedrijf wat weer meer in mijn studierichting lag, een testlab van chemische apparatuur, die volledig naar wens van de klant waren omgebouwd. Hier kwam ik wat meer tot mijn recht, maar toch kreeg ik er geen rust mee, ik bleef gefrustreerd rondlopen, het viel me erg moeilijk en de stress was hoog. Leek of er altijd wel wat was. Ik ging ook twijfelen aan mezelf. Ik hoorde wel eens van mensen dat zij het zo naar hun zin hadden op hun werk. Was voor mij onbegrijpelijk. Bij dit bedrijf was het elke middag met elkaar lunchen. De lunch was erg goed verzorgd. Iedereen zat door elkaar, sales, de technici, HR, de directeur. Men vond dit een van de pluspunten van het bedrijf, gezellig en het gaf een familiesfeertje volgens hen. Ik stond daar dubbel in, voelde me ongemakkelijk aan tafel en zei niet veel. Niet in het begin, maar later ook niet. Het bleef ongemakkelijk. Het lag puur aan mezelf, de mensen waren best ok, ik kon zien dat het een leuk bedrijf was waar mensen zich wel op hun gemak voelden.
Een vriend van mij zei toen, waarom ga je niet in de pensioenbranche werken. Hij vond dat ik dat prima zou kunnen en dat het wel paste bij mij. Sinds 2002 werk ik dus in deze branche, via de detachering. Als gedetacheerde hoor je nergens bij, een gevoel wat ik sowieso van nature ook al had. Je werkt bij een groot bedrijf als Nationale Nederlanden en gaat volledig op in de massa. Bewandelt je eigen pad en ik kon mijn eigen werk indelen etc. Dat beviel op zich wel. De verdiensten waren ook goed. De laatste 8 jaar werd het echter steeds moeilijker om vol te houden. Ook de stress dat je opdracht elk moment kan stoppen en je weet dus niet waar je aan toe bent werd steeds minder draaglijk. Sinds 2015 moesten we van 40 uur naar 36 uur per week gaan, voor velen een tegenvaller, je raakt immers 10% salaris kwijt, maar ik merkte dat het mij wel goed beviel. Daarnaast deed het nieuwe werken zijn intrede. Via laptop mocht je nu op locatie werken (lees: thuis) Eerst 1 dag in de week en later zelfs 2 dagen. Ik deed dit door thuis 2 x 9 uur te werken en de overige 3 dagen 3 x 6 uur op de zaak. Ik begon om 7 uur en was dus al om 13.00 uur klaar en kon naar huis. Dat was erg prettig omdat de overprikkeling in 6 uur beter te doen was dan in 8 uur. De overprikkeling werd steeds meer een ding, mijn energie was niet meer zoals vroeger, ik ben dan ook al een stuk ouder. Toen begon ik meltdowns te krijgen. Vanuit niets blokkeerde ik en viel spontaan in huilen uit. Op het werk is dat natuurlijk niet te doen. Medicijnen gaven uitkomst, die remmen dat, deze meltdowns. Ik voel ze af en toe nog wel, maar kom net niet op het moment dat ik spontaan in huilen uitbarst. Het is net te doen. Ik zit met oortjes in op mijn werk en tob maar door op deze manier. Mijn autisme coach en psycholoog zegt dat ik jaren heel erg een NT gedrag kon opbrengen, maar dat de emmer vol is, het elastiek is uitgerekt en uitgerekt en vervolgens geknapt. Deze tijd is een tijd dat het autisme de overhand krijgt en dat ik het NT uniform steeds minder goed kan dragen. De vraag is nu niet of ik uiteindelijk ga uitvallen en het helemaal niet meer kan op brengen , maar meer wanneer dit uiteindelijk de situatie zal zijn. Het valt me moeilijker en moeilijker en voel me steeds meer overal buiten vallen. Om het langer vol te kunnen houden heb ik andere zaken afgekapt. Zo heb ik prive bijna geen contact meer met mensen, ga vroeg naar bed en kom steeds minder buiten en op plekken waar ik andere mensen tegenkom. Geen idee waar dit uiteindelijk toe leidt. De tijd zal het leren. Lange tekst, geen idee wie dit gaat lezen, ik had de behoefte om het eens op te schrijven en te delen. Ik hoop dat iemand indien men zich herkent hierin, wat heeft aan dit verhaal en gesteund voelt dat je niet de enige bent. Samen verder knokken?
Diagnose: Asperger + OCPD
AS-Q 43

Gelieve Inloggen of Maak een account aan om te deelnemen aan het gesprek.

Laast bewerkt: door peterf.

Werken als asperger, het gaat maar dan is de rek er uit. 2 maanden 5 dagen geleden #257064

  • Frank
  • Frank's Profielfoto
  • Offline
  • Platinum Boarder
  • Platinum Boarder
  • Probeer altijd jezelf te blijven
  • Berichten: 1520
  • Karma: 6
  • Ontvangen bedankjes 1206

peterf schreef : Werken doe ik al sinds 1993. Tal van jobs gehad. Nergens goed kunnen aarden. Eerst als laborant gewerkt, steeds tijdelijk, nergens werd ik aangenomen voor vast. Mijn asperger weerhield mij er van om op de juiste wijze contacten te leggen, waarbij je gewoonweg niet in scope komt of zo, al had ik daar zelf in die tijd geen weet van. Dat is meer hoe ik met de wetenschap van nu daar op terugkijk. Heel veel baantjes gehad ook via uitzendbureau's in koekjesfabriek, orderpicker in een koel/vriescel, postbode enz enz. Nergens kon ik aarden, ik liep altijd met een gefrustreerd gevoel rond en ook een schuldgevoel. Ik vond mezelf een aansteller dat het me allemaal zo zwaar viel.In 1996 begonnen via het uitzendbureau in een magazijn als inpakhulp. Echt werk voor laaggeschoolden. Nu was dat binnen de groep mensen voor mij redelijk vol te houden, ik kon mijn eigen gang gaan en mijn eigen draai geven aan de werkzaamheden en dat beviel goed. Tussen het overige personeel was ik degene die het intellect mee had t.o.v. de rest en de leidinggevende zag dat in en betrok mij bij steeds meer zaken en verantwoordelijkheden. Ik had daar op gegeven moment de leiding over de grond voor alle werkzaamheden in het magazijn en de voorraad. In die tijd had ik nog plenty energie en vond dat ik in alles wat ik deed wel een meerwaarde had. In mijn perfectionisme wilde ik altijd gaan voor het maximale en beste resultaat, wat natuurlijk ook een hoop stress gaf.


Dit verhaal zou zo mijn verhaal kunnen zijn. Ik heb ook al heel wat baantjes gehad, en kon ook eigenlijk nooit ergens echt aarden. Als ik het redelijk naar mijn zin had en werk deed waar ik goed in was vloog ik er ( waarschijnlijk wegens mijn Asperger ) als eerste uit, maar een baan op mijn niveau geeft veel stress en lange werkdagen en dat trek ik dus niet.
De meeste baantjes waren inderdaad ook onder mijn niveau. Het is frustrerend om werk onder je niveau te doen, omdat je tussen mensen werkt met een ander werk en denkniveau. Je voelt je er niet thuis, en wordt daardoor ook moeilijker in de groep opgenomen. Vervelend.......




.
"Haal het maximale uit het leven omdat het leven ook het maximale uit jouw haalt"
Bedankt door: peterf, Rocket, gobo

Gelieve Inloggen of Maak een account aan om te deelnemen aan het gesprek.

Laast bewerkt: door Frank.

Werken als asperger, het gaat maar dan is de rek er uit. 2 maanden 5 dagen geleden #257065

  • MarcDC
  • MarcDC's Profielfoto
  • Offline
  • Platinum Boarder
  • Platinum Boarder
  • Berichten: 954
  • Ontvangen bedankjes 288
@Frank, @Peter,
Er is plaats op deze wereld voor intelligente rare mensen, hoor.
Perfectionisme - hoge intelligentie - snel gefrustreerd raken, en dan burnouts krijgen...
Bij mij ging het zeker beter naarmate ik met intelligentere mensen omga. Meestal lukt het ook beter met een vrouw als leidinggevende...
Ik werkte voor de firma EDS bij de bank KBC. Ik kwam bij een team dat eerder tegenviel. Er was een collega wiens zoon ADHD had. Ik deed mijn werk ook niet zo heel goed, ik werd bijvoorbeeld verondersteld van zo'n driehonderd korte tekstjes met documentatie te vertalen voor de Indische collega's... oplossingen.doc naar solutions.doc :) letterlijk. Ik deed dit enorm traag, en ik probeerde bij ieder tekstje ook de context te snappen en bij te leren. Ik kreeg het daar op mijn heupen, ik had thuis al stress met de verbouwingen, waar ik ook de elektriciteit zelf deed... dus moe, al eens minder goed slapen, aannemer die wat ambetant doet... die mannen krijgen in de beroeps waarschijjnlijk een cursus: 'hoe doe ik ambetant als ik werk voor een universitair'... en toen merkte ik dat EDS ook bij Fortis aan het upstaffen was... maar in plaats van gewoon normaal mijn overplaatsing te vragen, heb ik toen een beetje de aap uitgehangen... zelfsabotage waarschijnlijk, de druppel was dat ik had voorgesteld dat de analist wiens zoon ADHD had (ik heb dus niet gezegd dat hij het zelf had)… ook commentaar in de quality control tool zou schrijven. De baas vond dat een goed idee, maar hij zelf vond dat niet kunnen. Ik ben analist, geen secretaresse, heeft hij toen gezegd... ik heb toen een mail van hem in de quality control tool geplakt met als subtekst 'ik heb dit erin geplakt, maar de analist had dit even goed zelf kunnen doen'... Drie dagen later moest ik op het matje komen, en in plaats van mijn veronderschuldigen aan te bieden had ik een grijns op mijn gezicht, en vertelde ik mijn baas van KBC dat ik vond dat EDS maar iemand anders op mijn plaats moest zetten... ik mocht nog blijven tot het einde van die week... tegen mijn baas van EDS dan (je hebt toch zoveel bazen in deze wereld) heb ik onmiddellijk heel assertief gezegd: kijk, zeg me maar onmiddellijk waar het op staat, dan kan ik vanavond al beginnen solliciteren... die gast direct, 'neen, neen, we gaan u bij FinForce of Fortis voorstellen, daar is geen probleem, hoor'...
Bij FinForce wilden ze mij aannemen, maar toen ze mijn dienst belden kregen ze daar iemand aan de lijn die het heeft afgeblokt.
Nu heb ik alleen nog maar dit uiterst coole verhaal over (ik ben nu zelf functioneel analist, dus ik heb er alleen maar voordeel mee gedaan. Alleen wel spijt dat ik niet gewoon beleefd heb gevraagd om te mogen verhuizen naar Fortis... dat had even goed gekund, zonder rancune... blijkbaar heb ik dat extra duwtje nodig om zelf de stap te nemen, mijn bruggen verbranden om dubbel hard te moeten vechten,... allemaal cowboypraat, beetje dwaas van mij... ik ben blijkbaar ook maar een dramaqueen.
Bedankt door: peterf, Rocket

Gelieve Inloggen of Maak een account aan om te deelnemen aan het gesprek.

Werken als asperger, het gaat maar dan is de rek er uit. 2 maanden 4 dagen geleden #257084


Een deel is verborgen voor gasten. Log-in of registreer om het te kunnen bekijken.
Bedankt door: MarcDC

Gelieve Inloggen of Maak een account aan om te deelnemen aan het gesprek.

Laast bewerkt: door Divaatje. Reden: Hide-codes op hun plek gezet

Werken als asperger, het gaat maar dan is de rek er uit. 2 maanden 3 dagen geleden #257100

  • MarcDC
  • MarcDC's Profielfoto
  • Offline
  • Platinum Boarder
  • Platinum Boarder
  • Berichten: 954
  • Ontvangen bedankjes 288
@Rocket,
Je zult er nog van versteld staan wat je allemaal aankunt als je uiteindelijk geen optie hebt...
Ik zie voor mezelf de bui al hangen... vandaag beetje manischer dan gewoonlijk, mogelijk hou ik dit weer drie jaar vol, dan minstens een half jaar terug naar een apatische toestand... en dan weer hop, naar de volgende uitdaging. Ik heb mijn vrouw altijd ondersteund om een job te behouden. Ik heb haar geholpen met rijlessen op haar 30ste... en ze is soms nog nijdig omdat ik haar zo heb opgejaagd om indertijd toen ze haar job was verloren opnieuw en vaak te gaan solliciteren. We zijn wel aan androgyn huishouden, stof afdoen en dweilen vind ik even belangrijk als het gras afrijden of schilderen... ach, Jeden mann auf zeine weise…
Bedankt door: Rocket

Gelieve Inloggen of Maak een account aan om te deelnemen aan het gesprek.

Werken als asperger, het gaat maar dan is de rek er uit. 2 maanden 2 dagen geleden #257110

  • Moni
  • Moni's Profielfoto
  • Offline
  • Fresh Boarder
  • Fresh Boarder
  • Berichten: 13
  • Ontvangen bedankjes 11
ook voor mij heel herkenbaar, ik ben al enige tijd boventallig omdat ik na een reorganisatie niet in de baantjes pasten die overbleven (receptiewerk op een drukke lokatie of computernerd met heel veel teamwork in een team met bitches. En nu, na 1,5 jaar bijna binnenkort een arbeidskundig onderzoek om te kijken wat ik wel kan. (ik heb problemen met prikkels, vooral geluid en mijn fijne en grove motoriek, dat zijn de grootste problemen). ik ben benieuwd. Dank zij een goede cao (geestelijke gezondheidszorg) moet de organisatie iets doen als een duurzame oplossing voor vervangend werk.

Gelieve Inloggen of Maak een account aan om te deelnemen aan het gesprek.

  • Pagina:
  • 1
  • 2
  • 3
Tijd voor maken pagina: 0.267 seconden